Buradasınız: Ana SayfaMAKALELERBiyografiler
  

Peygamberimizin Vefakârlığı

Peygamberimizin Şemaili Ahlâk ve Âdâbı

Yazar : Prof. Dr. Hüseyin Algül


Tarih : 6/2/2011

Rasûl-i Ekrem (sav) vefakâr bir insandı. Ahdinde dururdu, vadinde sadıktı, sözünden caymazdı, kendisine ve çevresindeki, ashabına yardımı dokunanları asla unutmaz, dostlarını sık sık arar, hâl hatırlarını sorar, Müslümanlara da böyle yapmalarını tavsiye ederdi. Buna dair yaşanmış birkaç örnek nakledelim:

Ashabtan Abdullah b. Ebi'l-Hamsa anlatır: "Hz. Peygamber'le (sav) bir alışveriş yapmıştım. Kendisine: 'Biraz bekle gelirim' dedim. Ancak ona verdiğim sözü unutmuştum. Aradan üç gün geçmişti, hatırlayıp gittiğimde o aynı yerde hâlâ beni bekliyordu."

Bundan anlaşıldığına göre Peygamberimiz (sav) güvenilir, sözünde durur bir tacir idi. O, iş ortağını beklemekle kalmayıp başına bir şey gelip gelmediğinden endişe etmişti.

Bir kere Habeşistan hükümdarının elçileri Peygamberimizin (sav) huzuruna gelmişlerdi. Peygamberimiz (sav) bunlarla yakından ilgilendi. Ashab'tan bazıları: "Ey Allah'ın Rasûlü! Biz hizmete yetişiriz, siz istirahat buyurunuz!"dediler. Fakat Peygamberimiz (sav) bunlara şu cevabı verdi: "Bunlar, Habeşistan'a göç etmiş olan ashabıma yer göstermiş, ikram etmişlerdi. Şimdi bunlara karşılık ben de hizmet etmek isterim."

Mut'im b. Adiy (ra) Kureyş'li inkârcıların ileri gelenlerindendi. Vaktiyle Peygamberimiz (sav), Taif yolculuğundan şehre dönerken düşmanları onu şehre almak istememişlerdi; Peygamberimiz (sav) sıra ile birçok ileri gelen Mekkelinin himayesini istedi, fakat hepsi reddettiler. Ancak Mut'im kabul etti, oğullarını silâhlandırarak Hz. Peygamber (sav)'i şehre aldı. Aradan yıllar geçti, Mut'im Bedir Savaşı'nda Kureyşli diğer inkârcılarla birlikte Müslümanlara karşı savaştı ve öldürüldü. Hz. Peygamberin (sav) şairi Hassan, bu zâtın ölümünün ardından anlamlı bir mersiye yazmış, şiirinde onun vaktiyle Peygamberimiz (sav)'i himaye ettiğinden söz ederek iyilikle anmıştı. Peygamber (sav), kendi adına gösterilen bu vefakârlıktan son derece hoşnut oluyordu. Düşman esirlerine ne yapılacağı tartışılırken Peygamberimizin (sav) söylemiş olduğu şu söz de onun vefakârlığının hangi noktalara vardığını göstermesi bakımından anlamlıdır: "Şayet Mut'im b. Adiy sağ olup da benden esirleri isteseydi, fidye (kurtuluş akçesi) istemeden hepsini serbest bırakırdım."

Hz. Peygamber (sav) müttefiklerine karşı da vefalı idi. Hudeybiye Musalahasında Müslümanların yanında andlaşmaya katılan Huzâe kabilesi, Kureyş'in yanında andlaşmaya giren Benu Bekir'in saldırısına uğramıştı. Kureyşliler de bu saldırıyı el altından destekliyorlardı. Huzâeliler durumu Hz. Muhammed (sav)'e ilettiklerinde O, derhâl Kureyşlilere ültimatom gönderdi ve peşinden ordu hazırladı. Bu olay Mekke fethinin sebebi olarak tarihe geçti. Böylece Peygamberimiz (sav), saldırıya uğrayan bir müttefikini yalnız bırakmamış oluyordu.

Peygamberimiz (sav) kendisini tanımak üzere taşradan gelen kabile temsilcilerini misafirhanelerde ağırlar, onlara yakınlık gösterir, öğretmenler tayin eder, maddî ihtiyaçlarını gidermekle ilgili vazifeliler seçer; kabilelerine döneceklerinde de azıklar hazırlatır, yeni elbiseler alıverir, bahşişler verir, İslâm dinine ilgi duyarak Medine'ye kendisini ziyarete gelen bu insanları unutamayacakları bir vefa duygusu ile uğurlardı.