Ulemanın hemen hepsinin ittifakıyla, tek başına kılan kimse için ve cemaatle kılındığında imam için namazlarda kıraatte bulunmak yani Kur’ân’dan sure veya ayetler okumak farzdır.
Hanefi mezhebine göre, farz olan kıraatin yapılması gereken yer, farz namazlarda ilk iki rekât, nafile namazlarda ve vitr namazında ise her bir rekâttır. Yani farz namazların ilk iki rekâtında, vitr ve nafile namazlarda ise tüm rekâtlarda kıraatte bulunmak farzdır. Şafiî mezhebine göre farz olsun nafile olsun bütün namazların tüm rekâtlarında kıraatte bulunmak farzdır.
Farz olan kıraatin miktarına gelince, Hanefi mezhebine göre bir uzun ayet ya da üç kısa ayet okumakla farz olan kıraat yerine gelmiş olur. Fatiha ve ardından sure ya da ayetlerin (zamm-ı sure) okunması ise vaciptir. Dolayısıyla farz namazların ilk iki rekâtında mutlaka kıraatte bulunulur, Fatiha’yı müteakiben sure ya da ayetler okunur. İki rekâttan fazla olan farz namazlarda ise, mezhepte aslolan görüşe göre kişi ister kıraatte bulunur, ister tesbih eder isterse de sükût eder, fakat Fatiha okuması efdal olandır. Mezhepte bir başka görüşe göre ise ilk iki rekâttan sonraki rekâtlarda da Fatiha okumak vaciptir, bilerek okunmazsa günaha girilmiş olur, unutarak terk edilirse sehiv secdesi gerekir. (Kâsânî, Bedâiu’s-Sanâi, 1/111-112)
Buna göre, gerek mezhep içi ihtilaftan kurtulmak gerekse her rekâtta Fatiha okunmasını vacip gören ulemanın görüşlerine muhalefet etmekten kaçınmak için bu rekâtlarda da Fatiha’yı terk etmemelidir. İsteyen daha fazla da kıraatte bulunabilir.